ਸਰਬਤ ਖਾਲਸਾ ਬੁਲਾਯਾ ਹੈ

ਤਾੜੀਆਂ ਦੀ ਖੜ-ਖੜ ਤੇ ਜੈਕਾਰਿਆ ਦੀ ਗੂੰਜ,
ਬੈਠੀ ਮੇਰੀ ਕੋਮ ਰਿਸਦੇ ਫੱਟ ਰਹੀ ਪੂੰਝ|

ਵਡੇ ਕਰਨੇ ਵਿਚਾਰ, ਜਲਸਾ ਸਜਾਯਾ ਹੇ,
ਮੇਰੀ ਕੋਮ ਦੇ ਆਗੂਆਂ ਨੇ, ਸਰਬਤ ਖਾਲਸਾ ਬੁਲਾਯਾ ਹੈ

ਪੰਥ ਦੂਰੋਂ-ਦੂਰੋਂ ਘੱਟ ਆਇਆ ਸੀ ਵਹੀਰਾਂ,
ਮੰਚ ਭ੍ਖ ਗਿਆ ਸੀ, ਗਰਮ ਹੋਇਆਂ ਸੀ ਤਕਰੀਰਾਂ|

ਨਥਾ ਸਿੰਘ ਵੀ ਆਇਆ ਸੀ, ਸਮੇਟ ਕਬੀਲਦਾਰੀ,
ਬਣੀ ਵੇਖ ਕੋਮ ਓਤੇ ਅਜੇ ਭੀੜ ਭਾਰੀ|

ਆਪਣੀ ਰਾਇ ਦੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਵੀਚਾਰ,
ਕੇਹੋ ਜੇਹਾ ਹੋਵੇਗਾ ਮੇਰੇ ਕੋਮ ਦਾ ਆਕਾਰ|

ਐਨੇ ਨੂ ਕੁਝ੍ਹ ਆਗੂ ਮੰਚ ਉਤੇ ਆ ਗਏ,
ਬੋਲੇ-ਸੋ-ਨੇਹਾਲ ਕਹਿ ਕਿ, ਫੇਂਸਲਾ ਸੁਣਾ ਗਏ|

ਸਮਝ ਨਾ ਆਈ ਕਿ ਸਾਥੋ ਕਦੋ ਪੁਛਣਗੇ?
ਕੇਹੜੇ ਮਤੇ ਪਾਸ ਹੋਏ, ਸਾਨੂ ਵੀ ਕੁਝ ਦਸਣਗੇ?

ਘਰੋਂ ਆਯਾ ਫੋਨ,  ਮੋਬਾਇਲ ਨੂ ਟਣਕਾ ਗਯਾ,
ਫੇਸਬੁੱਕ ਉੱਤੇ ਸਾਰਾ ਫੇਂਸਲਾ ਵੀ ਆ ਗਯਾ|

ਬੇਠਾ ਸੋਚੇ ਮਨਾ, ਤੂ ਘਰ ਹੀ ਸੀ ਚੰਗਾ,
ਤੇਰੀ ਸਮਝ ਨੀ ਆਓਣਾ ਇਹ ਪੰਥ ਵਾਲਾ ਪੰਗਾ| 

ਜੇ ਮੁੜ ਨਾਨਕ ਆ ਜਾਵੇ (if Nanak comes again)

ਬੈਠੇ - ਬੈਠੇ ਖ਼ਯਾਲ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਅਚਾਨਕ ਆ ਜਾਵੇ,
ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ ਤੇ ਕੀ ਨਹੀ ਜੇ ਮੁੜ ਨਾਨਕ ਆ ਜਾਵੇ|

ਸ਼ਾਯਦ ਓਹ ਪਛਾਣ ਹੀ ਲਵੇਗਾ ਸਾਨੂ, ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਓਹੀ ਹਾਂ, ''ਜੋ ਅਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਹਾਂ"|
ਪਰ ਕੀ ਅਸੀਂ ਪਛਾਣ ਲਵਾਂਗੇ ਓਹਨੂ, ਜਾਂ ਬਾਬਿਆ ਦੀ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਇਕ ਹੋਰ ਢੋਂਗੀ ਆਖਾਂਗੇ|

ਕੀ ਓਹਦੀ ਸਿਖੀ ਸਮਾਂ ਜਾਵੇਗੀ, ਇਕ ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਦੇ ਵਿਚ,
ਜੋ ਵਕਤੀ ਹਾਕਮਾਂ ਦੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ ਸਰਹਦਾ ਨੂ ਸੀ ਪੇਦ੍ਲ ਟੱਪ ਗਿਆ|

ਰਿਸ਼ਤਇਆ ਦੀ ਚੱਕੀ (life in the spiral of relations)

ਜਾਂਚ ਆ ਨਾ ਸਕੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੀਣ ਦੀ,
ਰਿਸ਼ਤਇਆ ਦੀ ਚੱਕੀ ਵਿੱਚ ਦੁਖ ਸੁਖ ਪੀਹਣ ਦੀ|

ਕੀ ਚੰਗਾ ਕੀ ਮਾੜਾ ਇਹ ਸੋਚ ਥਕਿਆ,
ਬਹਸ ਮੁਕ ਗਈ ਮੇਰੀ ਹੁਣ, ਗਲਤ ਠੀਕ ਦੀ|

ਆਪਣੇ ਪਰਾਏ ਵਾਲੀ ਗੁਥਲੀ ਨਾ ਸੁਲਝੀ,
ਬਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਜਿਓਂ ਮੱਲ ਸ਼ਰੀਕ ਦੀ|

ਜਿਥੋਂ ਡੁਲ੍ਹ ਗਿਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆ, ਓਹ ਟੱਕ ਸਿਓਂ ਲੈਂਦੇ,
ਕਦੇ ਧਾਗੇ ਸੀ ਮੋਟੇ, ਕਦੇ ਸੂਈ ਬਰੀਕ ਸੀ|

ਖ਼ਾਬਾ ਵਿਚ ਖਾਬ ਹੁਣ ਲੈਣੋ ਡਰਦਾ,
ਐਸੀ ਦੁਰਗਤ ਹੋਈ, ਮੇਰੇ ਸੁਫਨੇ ਹਸੀਨ ਦੀ|